07. Kobiety poszukuja pracy

07. Kobiety poszukują pracy

Iwona Adamska poprawiła okulary i po raz trzeci przeczytała ogłoszenie na ekranie laptopa:

„OGŁOSZENIE: Animatorka – Koordynatorka Grup Wsparcia Kobiet
Zleceniodawca: Sekcja Formacji (Jednostka: Boży Inwentarz)
Zakres obowiązków: Organizacja i moderowanie kręgów tematycznych, wdrażanie programów poprawy satysfakcji życiowej, praca z ciałem i barierami wstydu, animacja procesów odnowy relacyjnej.
Wymagania: Empatia, zdolności przywódcze, otwartość na inkluzywność i nagość jako formę wyrazu, dyskrecja.
Oferujemy: Pracę w unikalnym systemie wartości, udział w projektach modernizacji życia rodzinnego.
Aplikacje: Przez Agencję „Nexus-Kadry” z dopiskiem „Formacja Kobiet”.”

 

 

 

 

Pięćdziesiątka na karku wcale nie odebrała jej pewności siebie. Wręcz przeciwnie, Iwona czuła się w swoim ciele lepiej niż wtedy, gdy miała dwadzieścia lat. Kochała wolność, a ta wolność objawiała się u niej najpełniej w domowym zaciszu, gdzie ubrania stawały się zbędnym balastem. Gdy tylko zamykały się drzwi wejściowe, Iwona zrzucała z siebie wszystko. Uwielbiała moment, gdy chłodne powietrze muskało jej skórę. Poranną kawę piła nago, oparta o blat kuchenny, czując pod stopami gładkość paneli. Nawet sprzątanie czy czytanie książki na kanapie odbywało się bez bariery bawełny czy lnu. Dla niej nagość była stanem naturalnym, jak oddychanie. Nie było w tym podtekstu, tylko czysta akceptacja siebie.

 

– Mamo, znowu zapomniałaś o zasłonach – zaśmiała się Dorota Adamska, wchodząc do kuchni.

25-letnia córka była przyzwyczajona do stylu życia matki. Sama wolała dresy, ale szanowała tę bezpruderyjną aurę domu. W ich relacji nie było wstydu. Dorota widziała w matce kobietę, która po prostu celebruje życie.

– Patrz, Dorotko – Iwona wskazała na ogłoszenie. – Myślisz, że to dobry pomysł? To brzmi jak coś, co i tak robię na co dzień, tylko… profesjonalnie. „Praca z barierami wstydu”. To o mnie, prawda?

 

Dorota pochyliła się nad ekranem, mrużąc oczy. Przeczytała tekst dwa razy, a na jej twarzy pojawił się wyraz głębokiego namysłu.

– Wiesz co, mamo? Na początku pomyślałam, że to szaleństwo. „Boży Inwentarz” brzmi intrygująco, a ta nagość jako forma wyrazu… – Dorota zawiesiła głos, a potem nagle się rozpromieniła. – Ale im dłużej o tym myślę, tym bardziej czuję, że to może być dobry pomysł. Nawet dla mnie. Może ja też powinnam spróbować?

Iwona zamarła z kubkiem w dłoni.

– Ty? Przecież ty zawsze chowasz się w tych swoich bluzach oversize.
– Właśnie dlatego! – żachnęła się Dorota. – Ty masz tę siłę, tę akceptację. Ja wciąż walczę z każdym centymetrem swojego ciała. Może taka „Formacja” to jedyny sposób, żeby w końcu przestać się przepraszać za to, że istnieję? Skoro szukają inkluzywności, to potrzebują i twojej dojrzałości, i mojej niepewności. Mogłybyśmy być dla siebie wsparciem w tej nowej roli.

I tu pojawiał się problem. Iwona wiedziała, że w domu czuje się jak bogini, bo jest u siebie. Ale wizja obcych oczu taksujących jej biodra, zmarszczki mimiczne i siwiznę, która zaczęła srebrzyć się na skroniach, budziła dreszcz niepokoju. Czy jej pozytywne nastawienie nie pryśnie jak bańka mydlana w surowym świetle agencji? Czy odwaga Doroty wystarczy, by przełamać lata kompleksów?

 

Wieczorem, chcąc się sprawdzić, Iwona stanęła przed wielkim lustrem w przedpokoju. Przyjrzała się sobie krytycznie, ale z miłością. Jej ciało miało swoją historię – rozstępy po ciąży z Dorotą, bliznę po operacji, miękkość brzucha, która przyszła z wiekiem. To nie był manekin z wystawy, to była mapa jej życia. Obok stanęła Dorota, nieśmiało zdejmując bluzę. Spojrzały na siebie w odbiciu – dwie generacje, dwa różne podejścia, ale ta sama krew.

– Robimy to? – szepnęła Dorota.
Iwona uśmiechnęła się do ich wspólnego odbicia.
– Robimy. Wyślemy te aplikacje razem. Najwyższy czas, żeby świat zobaczył, że nagość to nie tylko skóra, ale przede wszystkim prawda.

 

 

Bernadetta Maciejewska, 46-letnia kobieta o pełnych kształtach i dumnym biuście 90H, poprawiła okulary, wpatrując się w ekran monitora. Jako doświadczona urzędniczka, potrafiła wyłowić konkret z każdego biurokratycznego żargonu, ale to ogłoszenie było inne.

 

OGŁOSZENIE: Referent ds. Administracji i Rejestracji
Zleceniodawca: Rada Gospodarcza Wspólnoty (Sektor: Mieszkalnictwo i Dobrostan)
Zakres obowiązków: Prowadzenie ewidencji członkowskiej, obsługa procesów rejestracyjnych, zarządzanie infrastrukturą obiektów zamkniętych, nadzór nad regulaminem porządku wewnętrznego.
Wymagania: Skrupulatność, znajomość zasad administracji, wysoka kultura osobista, akceptacja specyfiki życia wspólnotowego (naturalizm).
Oferujemy: Stabilne warunki, pracę w środowisku promującym autentyczność.

 

– „Naturalizm”? – szepnęła do siebie, marszcząc brwi. Słowo to kojarzyło jej się z literaturą albo malarstwem, ale w kontekście administracji brzmiało zagadkowo. Czy to jakiś nowoczesny zakon? Wspólnota religijna wymagająca bezwzględnego posłuszeństwa? W głowie zaczęły jej krążyć zasłyszane historie o wykorzystywaniu kobiet w zamkniętych strukturach. Strach, choć irracjonalny, miał u niej bardzo konkretne, bolesne źródło.

 

W jednej chwili wróciło do niej wspomnienie sprzed lat, gdy jako młoda dziewczyna robiła badania na prawo jazdy. Gabinet był duszny, a lekarz – starszy mężczyzna o chłodnych dłoniach – emanował autorytetem, który nie znosił sprzeciwu.

– Proszę zdjąć bluzkę – padło pierwsze polecenie. Wykonała je, choć serce biło jej jak oszalałe. Potem kazał zdjąć biustonosz. Pamiętała ten palący wstyd, gdy jej duże piersi, nad którymi dopiero uczyła się panować, znalazły się pod jego taksującym wzrokiem. „On jest lekarzem, on wie lepiej” – powtarzała sobie w duchu, gdy kazał jej zdjąć spódnicę i majtki.

Badanie nie przypominało niczego, co znała. Obmacywanie piersi trwało zbyt długo, a jego ruchy nie miały w sobie medycznej precyzji. Potem nadeszły najbardziej upokarzające momenty: leżenie na kozetce z ugiętymi nogami, gdy wkładał w nią drewniany szpatułkę, jakby zaglądał do gardła, i wreszcie ta ostatnia pozycja – na czworaka, z wyeksponowanym sromem i odbytem, poddawana kolejnej „kontroli” patykiem. Wyszła stamtąd roztrzęsiona, czując, że jej godność została podeptana pod płaszczykiem procedury.

 

Dziś, patrząc na ofertę „Rady Gospodarczej Wspólnoty”, poczuła ten sam ucisk w żołądku. Czy „akceptacja specyfiki” to eufemizm na kolejne upokorzenia? Czy jej puszyste ciało znów stanie się obiektem czyjejś arbitralnej władzy?

Z drugiej strony, Bernadetta nie była już tamtą zalęknioną dziewczyną. Przez lata pracy w administracji nauczyła się walczyć o swoje i czytać między wierszami. Wiedziała, że „naturalizm” może oznaczać po prostu społeczność nudystów lub grupę stawiającą na ekologię i brak barier. Ciekawość zaczęła wygrywać ze strachem. Jeśli to rzeczywiście praca biurowa w nietypowym, ale autentycznym środowisku, mogłaby to być odświeżająca zmiana po latach spędzonych w sztywnych garsonkach.

– Raz kozie śmierć – mruknęła, klikając przycisk „Aplikuj”. – Jeśli spróbują jakichkolwiek sztuczek, tym razem będę wiedziała, jak zareagować.

Wysłała zgłoszenie, nieświadoma, że ta decyzja może całkowicie zmienić jej postrzeganie własnego ciała i wolności.

 

 

 

Trzecia kandydatka, Joanna Napierała, poprawiła jedwabną apaszkę i po raz dziesiąty otworzyła wszystkie trzy karty w przeglądarce. Jako doświadczona menedżerka od lat zarządzała twardymi strukturami korporacyjnymi, ale to, co widziała przed oczami, wymykało się wszelkiej logice biznesowej.

– „Boży Inwentarz”, „Rada Parafialna”, „Nagość jako forma wyrazu”... – mruczała pod nosem, czując, jak narasta w niej poznawczy dysonans. – Czy to jest poważna oferta, czy kolejny genialnie przygotowany fake news, który ma ośmieszyć konserwatywne środowiska?

 

Najbardziej intrygowało ją ostatnie ogłoszenie:
OGŁOSZENIE: Specjalistka ds. Zarządzania Strukturami Pozarządowymi
Zleceniodawca: Prezydium Wspólnoty (Profil: Odnowa Moralno-Społeczna)
Zadania: Koordynacja pracy Rady Parafialnej i Sekcji Formacyjnej, audyt zgodności działań z ideą „Bożego Inwentarza”, reprezentowanie wspólnoty w kontaktach z agencjami zewnętrznymi.
Wymagania: Doświadczenie w zarządzaniu ludźmi, podzielanie wartości powrotu do natury i prawdy cielesnej.

 

Joanna, przyzwyczajona do analizowania ryzyka, widziała tu same czerwone flagi. Z jednej strony nazewnictwo sugerowało struktury kościelne – „Rada Parafialna”, „Formacja”, „Boży Inwentarz”. Z drugiej strony wymagania dotyczące „prawdy cielesnej” i „nagości” z poprzednich ogłoszeń brzmiały jak opis komuny hipisowskiej lub, co gorsza, sekty.

– To się kompletnie nie klei – pomyślała. – Jeśli to parafia, to nagość tam nie pasuje. Jeśli to grupa naturalistów, to po co im ta cała religijna otoczka?

W głowie Joanny zaczęły mnożyć się teorie spiskowe. Może to prowokacja dziennikarska? A może „Boży Inwentarz” to metafora całkowitego poddania się regułom wspólnoty, gdzie człowiek zostaje oddarty nie tylko z ubrań, ale i z prywatności? Przypomniały jej się artykuły o „nowoczesnych formach duchowości”, które pod płaszczykiem powrotu do natury przejmowały kontrolę nad majątkami i życiem członków.

 

Jednak zawodowa ciekawość była silniejsza niż lęk. Jako audytorka, Joanna uwielbiała zagadki. Jeśli ta struktura rzeczywiście istniała, zarządzanie nią byłoby największym wyzwaniem w jej karierze. Czy „Boży Inwentarz” to projekt utopijny, gdzie ludzie żyją w absolutnej szczerości, bez masek i bez wstydu, zarządzani przez profesjonalną kadrę? A może to genialny model biznesowy ukryty pod płaszczem ideologii?

– Jeśli to fake, stracę pół godziny na napisanie maila. Jeśli to prawda, mogę stać się częścią czegoś, co zmieni definicję „odnowy społecznej” – pomyślała, kładąc dłonie na klawiaturze.

Zanim jednak zaczęła pisać, jeszcze raz spojrzała na słowa „audyt zgodności z ideą”. To sugerowało, że istnieje jakiś spisany regulamin, jakaś „konstytucja” tej nagości i wiary. Postanowiła, że jej aplikacja będzie równie konkretna, co ich ogłoszenie. Nie pytała o ideologię, zapytała o strukturę kapitałową i formę prawną „Prezydium Wspólnoty”.

 

Gdy kursor zawisł nad przyciskiem „Wyślij”, Joanna poczuła dreszcz. Wiedziała, że wchodząc w ten świat, będzie musiała zostawić swój markowy kostium i profesjonalny dystans przed drzwiami. Pytanie brzmiało: czy świat jest gotowy na „Boży Inwentarz”, czy to ona jest gotowa, by stać się jego pasterzem?

Wysłała. Teraz pozostało tylko czekać na zaproszenie do miejsca, gdzie – jak wszystko na to wskazywało – prawda miała zostać obnażona w dosłownym tego słowa znaczeniu.

 

Pozostałe dwie kandydatki  

Marta Opatowska i Ewa Warzecha wpatrywały się w ogłoszenie „Bożego Inwentarza” z rosnącym niedowierzaniem. Dla Marty, 38-letniej rehabilitantki, wymóg „otwartości na nagość” uderzał w jej najczulszy punkt. Choć zawodowo zajmowała się ciałami innych, swoje własne – poorane bliznami po wypadku motocyklowym – od lat szczelnie maskowała pod getrami. Czy ta praca to szansa na przełamanie wstydu, czy raczej publiczne wystawienie na ocenę tego, co uznawała za swoją „niedoskonałość”?

 

Ewa, 52-letnia była zakonnica, czuła niemal fizyczny lęk. Słowa o „szkodliwości etyki seksualnej” i „nagości jako normie administracyjnej” brzmiały dla niej jak bluźnierstwo wymierzone w dwadzieścia lat życia w habicie. Przez dekady uczono ją, że ciało to zagrożenie, które należy ukrywać nawet przed sobą. Widząc zwrot o „Radzie Parafialnej” połączony z naturalizmem, zaczęła się zastanawiać: czy to nowoczesna forma duchowości, czy może wyrafinowana, upokarzająca pułapka zastawiona na kobiety szukające wolności?